Als Bottas niet bezig is met het domineren van de snelste vorm van motorsportwedstrijden ter wereld, probeert hij razendsnel zijn rondjes te rijden op een gravelfiets. En "razendsnel" is een understatement als je bedenkt dat de beroemde Finse renner podiumplaatsen heeft behaald bij SBT Gravel en de Belgium Waffle Ride, en zelfs in het midden van het veld de finish heeft gehaald bij de UCI Gravel World Championships 2024 - een evenement waar je niet aan mag meedoen tenzij je dodelijk snel bent op twee wielen.

F1-races zijn heel veeleisend - als je meer dan 300 kilometer per uur over de baan rijdt, vecht je tegen het soort G-krachten waar gevechtspiloten mee te maken krijgen. Het vergt veel uithoudingsvermogen, dus moeten wij veel trainen als F1-coureurs.

Het is eigenlijk als een 90-10 splitsing van training en fitness versus rijden. Ik fietste een beetje, maar ik was vooral hardloper. Toen ik mijn partner (Canyon-SRAM gravelracer, Tiffany Cromwell) ontmoette, begon ik veel meer met gravelfietsen. Ik raakte eraan verslingerd. Natuurlijk is Formule 1 de prioriteit voor mij, maar fietsen komt dicht in de buurt.

F1 en fietsen zijn natuurlijk heel verschillende sporten en je hebt verschillende vaardigheden nodig. Voor F1 moet je heel vaardig zijn en het is extreem fysiek, afhankelijk van de baan. Bij F1-races zijn een goede cardiofitheid en uithoudingsvermogen noodzakelijk, omdat races tot twee uur kunnen duren. 

Op de fiets voel je vooral pijn in je benen en vermoeidheid in je longen en je ademhaling. Bij F1 is de pijn tegen het einde van de race in het hele lichaam voelbaar. Met de G-krachten, bocht na bocht, begint alles vermoeid te raken, vooral je nek. Wat ik leuk vind aan fietsen is natuurlijk dat het me fitter maakt. 

Zonder twijfel. Als ik op mijn fiets zit, doe ik cardiotraining en verminder ik op hetzelfde moment de stress, weet je? In zekere zin is het een geweldige manier om mijn hoofd leeg te maken als ik onder wat spanning sta en het is ook een kans om de omgeving te verkennen. Het is voor mij ook een manier om mezelf uit te dagen als ik niet in mijn auto zit. Als ik het racen mis, dan race ik op mijn fiets. Ik krijg er eigenlijk een vergelijkbaar gevoel van. Oké, ik ga niet 350 kilometer per uur op de fiets en voel misschien niet helemaal dezelfde adrenalinerush, maar wat betreft mezelf uitdagen is het heel vergelijkbaar.

Voor mij vindt de perfecte rit plaats op een nieuwe locatie. Ik vind het leuk om iets nieuws te ontdekken. In Finland, in de VS of waar ik ook ben ter wereld, ik wil een nieuwe rit. Ik probeer kennis op te doen bij de lokale bevolking en daar haal ik veel plezier uit. Je ziet een nieuw landschap, nieuwe uitzichten, nieuwe wegen, nieuwe oppervlakken. Ik zou kiezen voor de gravelfiets, want dat is op dit moment mijn favoriet.

Tijdens de rit zou ik zeker een koffiepauze nemen, de temperatuur zou rond de 25 graden zijn en het is windstil. Ik zou in goed gezelschap zijn, bij voorkeur met Tiffany. Aan het einde upload ik mijn rit naar Strava, bekijk ik de gegevens en is het tijd om te chillen. En een lekker biertje na de rit is de perfecte afsluiting!

Echt een heerlijk gevoel. Ik hou van Gravel en ik heb honderden uren gereden en geracet met een Grail. Om dan ook echt samen te gaan zitten en met het team van Canyon een fiets te maken die een replica is van wat ik persoonlijk gebruik bij een race - en gewoon plezier te hebben met de op disco-geïnspireerde verfklus? Het was echt heel leuk. Ik ben serieus bezig met racen, maar ik ga graag los en heb plezier. Dat is slechts een deel van mijn persoonlijkheid. Ik denk dat de fiets daar de essentie van reflecteert. Het is echt een fijn gevoel om te weten dat er andere renners zijn die op iets rijden en racen dat zo persoonlijk is voor mij.

Eerlijk gezegd? Ik was nerveuzer aan de start van het Wereldkampioenschap Gravel dan aan het begin van een F1-race! Ik wilde mezelf uitdagen. Ik wilde gewoon heel aan de finish komen. En het allerbelangrijkste, ik wilde echt van alles genieten. Maar met 182 kilometer wist ik ook dat het een hele lange dag op de fiets zou worden. Ik wist dat het zwaar zou zijn en dat was ook echt zo.

Het werd bijgewoond door grote aantallen mensen, die in het begin in de rij stonden voor de singletrack-secties, en ik moest op 5 kilometer voor de finish een lekke band repareren! Ik was blij dat ik de finish heb kunnen halen en alle ondersteuning van fans op de baan was geweldig. Het was onwerkelijk!